شمارهٔ ۱۷۰ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این متن از احساسات عمیق خودش سخن می‌گوید. او می‌گوید که بلبل از سوز درونش آواز می‌خواند و گل از اشک‌های او رنگ می‌گیرد. او به محبوبش اشاره می‌کند که همچون ساقی، شراب و موسیقی را به او هدیه می‌دهد. شاعر احساس ناتوانی می‌کند و بازگشت به معشوق را دشوار می‌داند. همچنین، از آزارهایی که رقیبش به او می‌رساند و سنگ‌هایی که در مسیرش به او پرتاب می‌شود، حرف می‌زند. در نهایت، او از رنج و محنتی که در دل دارد، مانند رختی که بر تن می‌کند، سخن می‌گوید.