شمارهٔ ۱۸۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل عشق را به آتش تشبیه می‌کند که در دل عاشق می‌سوزد. عشق او همچون شمعی است که پروانه را به خود جلب می‌کند. از چشمان معشوق، حالتی شگفت‌انگیز و مسحورکننده به وجود آمده و باعث جذابیت می‌شود. شاعر به عاشقان می‌گوید که نباید به اشک‌های خود توجه کنند، چون آتش عشق در دلشان شعله‌ور است. او همچنین از زیبایی و دل‌نشینی سوز درونی شمع صحبت می‌کند، که به بیگانه‌ها نیز سرایت کرده است. در پایان، شاعر به دست آوردن نور و روشنایی از عشق و دلخوشی به آن اشاره می‌کند. این اشعار نشان‌دهنده دیوانگی و جذابیت عشق است.