شمارهٔ ۱۸۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شادابی و زیبایی گل‌ها و چمن‌ها اشاره می‌کند و در عین حال از پژمردگی دل خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که غم او مانند خار در دلش نشسته است و از دیگران می‌خواهد او را به گلزار نبرند، زیرا گلزار واقعی او جایی است که محبوبش آنجاست. شاعر به زیبایی چمن و بی‌توجهی پرندگان نسبت به گل و سرو اشاره می‌کند و در نهایت تأکید می‌کند که باید از فرصت‌های زندگی استفاده کرد، چرا که آینده نامعلوم است.