شمارهٔ ۲ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ای شکرخا کرده شُکرت طوطی گفتار ما
شکر توست الحمدلله همچو طوطی کار ما
قلبِ روی‌اندوده را گر امتحان ز آتش کنی
جز سیه‌رویی نباشد حاصل کردار ما
پیش بت سر بر زمین دست دعا بر آسمان
شد زمین و آسمان شرمنده از اطوار ما
نیکی ما اندک و زشتی ما بسیار، لیک
پیش احسانت چه سنجد اندک و بسیار ما
عنکبوت تن پرستد رشته جان بی‌تو، لیک
بگسلیم از رشته جان زانکه شد زنار ما
راستان را راه عشق آمد صراطُ المستقیم
پای لغز ما بود از عقل ناهموار ما
از حریم کعبه امّید کس نومید نیست
با وجود گمرهی اهلی، مکن انکار ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش و شکرگزاری از خداوند پرداخته است. گویا شاعر از طوطی مثالی زده که سخنانش شکرگزارانه است. او بیان می‌کند که علی‌رغم نقص‌ها و گناهان خود، باید به رحمت و احسان الهی توجه کرد. وجود زشتی‌ها در رفتار انسان‌ها تأکید شده و نیکی‌های اندک آن‌ها در برابر عنایت الهی ناچیز به نظر می‌رسد. شاعر از عاشقان راستین یاد کرده و به مسیر عشق به عنوان راه مستقیم اشاره می‌کند، و در نهایت به امیدواری از بخشش الهی در میان خطاها و گمراهی‌ها اشاره دارد.