شمارهٔ ۲۱۰ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره درد و غم ناشی از عشق و دلتنگی است. شاعر خود را به شمعی تشبیه می‌کند که در اثر داغ عشق می‌سوزد و در جواب به اشک‌هایش می‌گوید که غم او تنها دامنش را تر می‌کند. او به شب چراغ غمش اشاره می‌کند و سوال می‌کند که محمود (یک شخصیت یا شخص خاص) چه ارتباطی با باغ و گلخنی دارد. شاعر همچنین به سحری که باعث به خواب رفتن آهوی معشوق می‌شود، می‌پردازد و از سایرین می‌گوید که تنها کسی می‌تواند به او توجه کند که دلش مثل آیینه باشد. او از معشوق می‌خواهد که شراب دلپذیری بنوشد تا درد دلش کم شود. در نهایت شاعر اشاره می‌کند که همه به پزشکان دردهای خود را می‌گویند، اما درد دل او ناگفته می‌ماند و از زخم عشق و دوستی‌های ناپایدار گلایه می‌کند.