شمارهٔ ۲۱۱ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی جشن نوروز و زیبایی‌های دوست و عشق است. شاعر با اشاره به چهره‌ی معشوق که شبیه به ماه است، نوروز را عید خوشی و طراوت می‌داند. او از ساقی می‌خواهد که جام را پیش بیاورد تا جشن بگیریم و از لذت زندگی بهره‌مند شویم. شاعر به عشق و جفاهایی که ممکن است در آن وجود داشته باشد اشاره می‌کند و یادآوری می‌کند که عشق او باعث رنج و دلمشغولی‌های زیادی برای او و دیگران شده است. در نهایت، او به عشق و داغی که بر دل‌ها نشسته تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که هیچ‌کس از درد عشق بی‌بهره نیست.