شمارهٔ ۲۳۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان درد و رنجی می‌پردازد که در نتیجه عشق و جدایی به انسان وارد می‌شود. شاعر می‌گوید که هر جا که قدم می‌گذاریم، یاد و خاطره‌ی تلخ ما حضوری نامناسب دارد. بدون معشوق، حتی نوشیدن زهر به نظر بهتر از شراب است. او به خامی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چه بر سرش می‌آید؛ نتیجه‌ی ناپختگی‌اش است. او به این نکته می‌رسد که پایان عشق گاهی جز مرگ نیست و در نهایت، سرنوشت او به دست عشق است که ممکن است به شکست و ناکامی بیانجامد.