شمارهٔ ۲۴۱ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی‌های بهشت و محبوبی پرداخته که ویژگی‌هایی همچون قد طوبی و لب کوثر و حور بهشت دارد. شاعر می‌پرسد که آیا این جهان ملک آدمی واقعاً بهشتی است و به عشق و محبت اشاره می‌کند که به رغم برقی بودنش، آتش شعله‌ور را به وجود می‌آورد. همچنین به تلالو لعل و چشمه آب اشاره می‌کند که زنده و روان است. او همچنین از زیبایی محبوبش می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند در برابر آن به زشتی بپردازد. در ادامه، شاعر حسرت خواب راحتی را می‌کشد و به یاد می‌آورد که سرش لایق خواب بر روی خشت است و در نهایت، به پاکی طینت و مهر آن محبوب اشاره می‌کند.