شمارهٔ ۳۴۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بهار و شکفتن گل‌ها اشاره می‌کند و از زیبایی‌های آن می‌گوید. او خود را به عنوان گلی می‌بیند که هنوز نشکفته و دلش می‌خواهد که شکوفا شود. شاعر بیان می‌کند که این شکفتن به بوی گل و هوای بهار وابسته است و اگر این شرایط فراهم باشد، گل‌ها به‌طور مداوم شکوفا خواهند شد. همچنین، او به صدای نی اشاره می‌کند و می‌گوید که این صدا نمی‌تواند گل‌های رسوایش را شکوفا کند. در پایان، او به روزی می‌اندیشد که زیبایی و رنگ گلی به شکوفایی برسد.