شمارهٔ ۳۸۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این غزل دربارهٔ درد و غم عشق است و شاعر از فراق و جدایی صحبت می‌کند. او می‌گوید که نمی‌توان لذت عشق را بدون تجربهٔ زهر فراق درک کرد. همچنین، درد را که می‌تواند چشمی از دل بیمار را شفا بخشد، به عنوان سرمایه‌ای ارزشمند می‌بیند. شاعر احساس می‌کند که دلش در چنگ معشوق گرفتار است و از خدای مهربان می‌خواهد که حال دل خسته‌اش را بپرسد. او به سرنوشت خود و نام بدی که بر او زده‌اند اشاره می‌کند و در نهایت می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند از زیبایی معشوق بی‌نیاز باشد، چرا که او مانند چشمه‌ای از کرم و بخشش است.