شمارهٔ ۴۷۶ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره دل تنگی و مشکلات عشق صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید که وقتی دلش را به وصل یار می‌دهد، یار نمی‌گذارد و اگر یار رحم کند، روزگار اجازه نمی‌دهد. او به دلتنگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید فلک به خاطر گریه‌اش از جیحون جاری است. همچنین، از رنجی که از هجران یار می‌برد صحبت می‌کند و می‌گوید که تنها رحمت خدا ممکن است به او کمک کند. در نهایت، او به بی‌قراری خود اشاره می‌کند و می‌گوید که همواره فلک هم بر بی‌قراری او تأثیر می‌گذارد و هیچ چیز به او آرامش نمی‌دهد.