شمارهٔ ۶۳۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به احساس تنهایی و ناامیدی خود اشاره می‌کند. او از این می‌گوید که هیچ رقیبی را در کنار خود نمی‌بیند و خود را به خاطر عشق خراب کرده است. او از پیمانی که با معشوق بسته، هرگز نتوانسته فاصله بگیرد و در عین حال از شادی‌ها نیز بی‌بهره مانده است. حتی در دنیای پر از غم، کسی به خوشحالی نمی‌رسد و هیچ‌کس از در او محروم نمانده است. در پایان نیز به این نکته اشاره می‌کند که بوی خوشی و نشاط به دل اهل دلان نمی‌رسد و به نظر می‌رسد که آنها از خوشی بی‌نصیبند.