شمارهٔ ۶۹۶ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
رشک رقیب تا کیم ای بیوفا کشد
خواهم اجل رقیب ترا یا مرا کشد
میرم ز درد اگر بتو گوید کسی سخن
غیرت بلاست وه که مرا این بلا کشد
پروانه یی که رشک ز بیگانه میبرد
دستش بغیر چون نرسد خویش را کشد
تا کی فلک به مهر جهانی بپرورد
وان ناخدای ترس به تیغ جف کشد
باری بپرس اهلی از آن بیوفا طبیب
کآخر چو خسته یی ننوازد چرا کشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره رقابت و حسادت است که شاعر به آن اشاره میکند. او از رقیب خود شکایت دارد که با بیوفاییاش باعث درد و رنج او میشود. شاعر از اینکه رقیب ممکن است جانش را بگیرد، نگران است و در عین حال به درد و رنجی که از این بیوفایی میکشد، اشاره میکند. او همچنین به تحلیل حالتی مشابه در طبیب بیوفا میپردازد که چرا در زمان نیاز به کمک، از او حمایت نمیکند. در نهایت، شعر نمایانگر احساس ناامیدی و رنج ناشی از عشق و رقابت است.