شمارهٔ ۷۳۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر به شمعی اشاره می‌کند که درخشان و جاذب است و پروانه‌ای را که به خاطر زیبایی آن جانش را فدای می‌کند، توصیف می‌کند. او به نگاهی اشاره می‌كند که تنها از سوی نوزادی که به دنیا می‌آید و به مادرش خیره شده، قابل چشم‌پوشی است. همچنین شاعر درباره‌ی علاقه و عشق واقعی صحبت می‌کند که به صورت طبیعی و از ازل در دل انسان‌ها وجود دارد و به فیض و خوشبختی بی‌پایان می‌رسد. میخانه به عنوان نمادی از عشق و وفا معرفی می‌شود که در آن دل‌های سوخته می‌توانند آرامش پیدا کنند.