شمارهٔ ۸۷۴ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شنونده توصیه می‌کند که از وصل و عشق خود لذت ببرد و نگران نباشد. او بر اهمیت گذر عمر تأکید می‌کند و از شنونده می‌خواهد که از تلخی مرگ غافل نشود و به شادی و میگساری بپردازد. همچنین، شاعر به شنونده یادآوری می‌کند که ارزش خودش را بشناسد و در جمع نابینایان نرود، زیرا اهل نظر او را می‌شناسند. همچنین، هشدار می‌دهد که از آلودگی دیگران خود را دور نگه‌ دارد و به خود احترام بگذارد. در نهایت، شاعر با استفاده از تصویر خاک و گل، بر لزوم حفظ صلاحیت و طهارت فردی تأکید می‌کند.