شمارهٔ ۸۹۱ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به احساسات عاشقانه و درد ناشی از بی‌توجهی معشوق می‌پردازد. او به تغافل و بی‌توجهی معشوق اشاره می‌کند و از ناز و خشم او غصه می‌خورد. شاعر از نشستن و برخاستن معشوق که پر از فخر و سرکشی است، به شدت متاثر است. همچنین به عشق و دلشکستگی خود به خاطر نگاهی که عمداً از او دور نگه داشته می‌شود، اشاره می‌کند. در نهایت، او به جدایی و ناراحتی ناشی از این بی‌توجهی می‌پردازد و می‌گوید که این درد او را به شدت آزار می‌دهد.