شمارهٔ ۹۴۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و دلبستگی خود به دوستش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که حتی اگر صدها کاسه خون هم برای یاد او بنوشد، همه چیز را فراموش خواهد کرد. هرچند که محبوبش چه بگوید یا نگوید، او از نگاه خاموش او پی به رازهایی می‌برد. شاعر خود را در مقام یک گدای سوخته معرفی می‌کند که به شکر محبوبش عبادت می‌کند، و ابراز می‌کند که حتی اگر مجنون باشد، باز هم در آغوش محبوب خود احساس آرامش می‌کند. او تأکید می‌کند که عاشق است و هیچ پندی از دیگران نمی‌پذیرد. در نهایت، او نشان می‌دهد که حتی با مصلحت بزرگ‌ترها نیز خدشه‌ای به عشقش وارد نمی‌شود.