شمارهٔ ۹۸۶ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات خود دربارهٔ جدایی و دوری از محبوب می‌پردازد. او می‌خواهد بدون غم به دوردست‌ها برود و از آلودگی دل خود برحذر باشد. با اینکه مردم به خاطر او ممکن است بخندند یا بگریند، او به شدت متاثر است و احساس می‌کند که ارزشش زمانی مشخص می‌شود که دیگران او را از دست دهند. شاعر اشاره می‌کند که حتی اگر به محبوبش نزدیک‌تر شود، باز هم دلتنگی او را رها نمی‌کند. در نهایت تأکید می‌کند که عشق و زیبایی محبوبش برایش ارزشمندتر از هر مسیری است که برود و از جهنم نیز آن را بهتر می‌داند.