شمارهٔ ۵۸ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
مرغان عرش بر سر طوبی نشسته اند
چون مرغ دل اسیر هوی و هوس نی اند
ما همچو مرغ خانه ببند کسان اسیر
آزاده آن کسان که گرفتار کس نی اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به تفاوت میان آزادگان و انسان‌های اسیر در دام هوی و هوس اشاره می‌کند. مرغان عرش، نماد کسانی هستند که در کمال آزادی و رهایی به سر می‌برند، در حالی که ما، مانند مرغانی در قفس، در دنیای محدود و اسیر شرایط خود هستیم. شاعر تأکید می‌کند که تنها کسانی واقعاً آزاد هستند که به هیچ‌کس وابسته نیستند و گرفتار هوس‌ها نمی‌شوند.