شمارهٔ ۹۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به فطرت آدمی و تأثیر قضا و قدر بر سرنوشت او اشاره دارد. شاعر می‌گوید که فطرت انسان یک جوهر است که به واسطه قضا و قدر شکل می‌گیرد. برخی افراد با نطفه‌ای از پاکی و فضیلت به دنیا می‌آیند و مانند لعل ارزشمند می‌شوند. در حالی که دیگران با شرایط سخت و دردناک مانند آب چشم فقیر روبرو هستند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که باید به حکم قضا راضی بود، زیرا این مسیر برای هر فرد مقدر شده است.