بخش ۱ - دوازده امام اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / معمیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
آب حیوان خوش بود و ان لعل لب زان خوشترست
در صفا آن لعل فاش از جوهر جان خوشترست
درج آن در دهان شد جان ما، دل خار خورد
از حسد کان در ز صد لؤلؤی عمان خوشترست
می خوشست اما باشک همچو مرجانم اگر
گوشه چشم افکند مرجانش از آن خوشترست
محمد
سنبل او خوشه افشانید وه کافتاد ازو دانه یی بر دامنش کز در غلطان خوشترست
آن پریوش زلف بر دامان فرو افکنده است
سنبل است آنطره و سنبل بدامان خوشترست
مغز جوی از آخر علم محبت پوست چیست؟
اینسخن ایدل ز علم صد سخندان خوشترست
علی
محو شد خون دل آخر در دو چشم از برق وصل گرچه از شمع جمالش دیده گریان خوشترست
در جفا گر بیحدست آن چشم باری پیش ما
این جفا از صد هزاران لطف و احسان خوشترست
از تف دل جان بود در موی او سر سایه اش
پیش آن خورشید رخ کز ماه تابان خوشترست
حسن
ایصبا خاری بیار از راه او کان خار ره بر شکسته دل ز صد گلزار رضوان خوشترست
روز رحمت شد دگرگون ریخت از دامن چو در
قطرها کان هر یک از چشم در افشان خوشترست
میخورد از دست غم چشمم بسی سیلی ز عشق
تا کند پنهان نظر چون عشق پنهان خوشترست
حسین
حسرت آنسرو بی پایان و چشم آخر ندید نخل قد یار خود کز سروبستان خوشترست
پیش چشم آن ابرو ار محرابی آرد بر مدار
چشم ازو اهلی که این از کفر و ایمان خوشترست
علی
محمد
جعفر
موسی
علی
محمد
علی
حسن
محمد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی‌ها و لذت‌های عشق و عشق‌ورزی است و به مقایسه چیزهای مختلف با زیبایی محبوب می‌پردازد. شاعر به توصیف محبوب می‌پردازد و بیان می‌کند که وجود محبوب و زیبایی‌های او از هر چیز دیگری در دنیا بهتر و خوش‌تر است. از جمله موضوعاتی که در این شعر آمده، می‌توان به زیبایی لب، زلف، چهره، و چشمان محبوب اشاره کرد که هر کدام با چیزهای دیگر مقایسه می‌شود و نشان‌دهنده آن است که عشق و زیبایی او از همه چیزهای دیگر ارزشمندتر است. در نهایت، شاعر به این نتیجه‌گیری می‌رسد که هر چه در عشق و زیبایی بیشتری وجود دارد، بیشتر از صفات و چیزهای دیگر است.