شمارهٔ ۱۱۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از گذر عمر و بی‌فایده بودن آن سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که عمرش به نوعی هدر رفته و هر روزی که می‌گذرد، بدتر از روزهای گذشته است. این نشان‌دهندهٔ ناامیدی او از زندگی و عدم استفادهٔ درست از زمان است.