شمارهٔ ۱۷۶ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد و بررسی فردی می‌پردازد که نسبت به مال دیگران طمع دارد و در حالی که استعداد و هنرهایی دارد، در نهایت باید با عواقب نادرست خود مواجه شود. اگر دست او که به کجی و طمع آلوده شده از دیگران جدا شود، مانند شاخه‌ای که از درخت بریده می‌شود، دیگر نمی‌تواند از درختی که به آن مربوط است بهره‌برداری کند. در حقیقت، اشاره به این است که طمع و کجی عاقبت خوبی ندارد و انسان باید از این صفات پرهیز کند.