شمارهٔ ۲۴۳ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت بیان می‌کند که نگاه شفاف و روشن او لحظه‌ای از ذهنش نمی‌رود، چرا که اشک‌هایش تا دامانش سرازیر می‌شوند. او به یاد یاری که از او دور شده، دچار حرمان و درد است، دردی که هیچ‌گاه از دلش زدوده نخواهد شد.