شمارهٔ ۲۷۳ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آن تنگ دهن که غنچه حیرانش شد
در باغ سخن ز لعل خندانش شد
بگشود دهان باز و زدندش بدهان
چندانکه پر از خون لب و دندانش شد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به تصویرسازی غنچه‌ای می‌پردازد که به خاطر زیبایی لعل و خندان خود در باغ زبان می‌آید. او دهنش را باز می‌کند و با شدت، حالتی از درد و خونریزی به خود می‌گیرد. این شعر به نوعی نمایانگر احساسات عمیق و درگیری‌های انسانی است.