نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۵۷ اهلی شیرازی

اهلی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

انوار فرشته از فلک میتابد

جز کور دلی بر عدمش نشتابد

کوری که بدست و پا بیابد همه چیز

نقشی که در آیینه بود چون یا بد؟

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به روشنایی و نور فرشتگان اشاره دارد که از آسمان می‌تابد، اما تنها کسانی می‌توانند آن را درک کنند که بینایی دل داشته باشند. کسانی که کورند و فقط به دنیا و ظاهر می‌نگرند، از عمق حقیقت بی‌خبرند، و نمی‌توانند آنچه در آیینه وجود دارد را ببینند.