شمارهٔ ۴۲۸ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دل همچو چراغ روغن از خون بودش
آن به که چراغ روغن افزون بودش
گر روغن این چراغ شهوت ریزد
خود گو که چراغ زندگی چون بودش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت به مفهوم عمیق عشق و زندگی اشاره دارد. شاعر به دل انسان مثل چراغی تشبیه کرده است که با روغن خون افروخته شده. این نشاندهنده شدت احساسات و عطش عاشقانه است. اگر روغن این چراغ به شهوت تبدیل شود، باید پرسید که چراغ زندگی در چنین حالتی چه خواهد شد؟ به عبارتی، شادابی زندگی و احساسات میتواند تحت تأثیر شهوت و خواستههای زودگذر قرار گیرد.