شمارهٔ ۴۲۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به تأمل در زندگی و گذر زمان می‌پردازد. او از اندوه گذشته‌اش در خانه خود یاد می‌کند و در حالی که به دل خودش فکر می‌کند، متوجه می‌شود که از زندگی هیچ چیزی به دست نیاورده و این موضوع او را شرمنده می‌کند. زندگی‌اش را بی‌حاصل می‌نگرد و از این بابت احساس ناراحتی می‌کند.