شمارهٔ ۴۵۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به زیبایی و دلنشینی لحظه‌های شادی و عشق اشاره دارد. شاعر به معشوقش می‌گوید که در آغوشش بیافتد و با هم باده بنوشند. همچنین، او از غیبت دیگران نگران نیست و اشاره می‌کند که چشمانشان مانند نرگس و گوش‌هایشان به اندازه‌ای حساس و باطراوت‌اند که از زیبایی لحظه‌ها بهره‌مند شوند.