شمارهٔ ۴۷۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از دوری خود از مردم و دنیای مادی سخن می‌گوید. او به رغم این که خود را از جمعیت جدا کرده و به زهد و توبه روی آورده، همچنان دل در عشق و محبت به بتان دارد. به عبارتی، از یک سو از دنیا و انسان‌ها فاصله گرفته و از سوی دیگر، به عشق و زیبایی دل بسته است.