شمارهٔ ۴۷۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از احساس درد و ناامیدی خود سخن می‌گوید. او به توصیف دوری از محبوب و غم فراق می‌پردازد و می‌گوید تا کی باید از غم دوری و بی‌وفایی دیگران رنج ببریم. همچنین، اشاره می‌کند که دیگران از نعمت و خوشی‌ها بهره‌مند هستند در حالی که او و معشوقش از حسرت و ناکامی رنج می‌برند. به نوعی، او خود را در شرایطی می‌بیند که دیگران از میوه‌های شیرین زندگی استفاده می‌کنند در حالی که آن‌ها تنها خار و درد را تجربه می‌کنند.