شمارهٔ ۴۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به زیبایی شیرینی و لطافت را توصیف می‌کند، به‌طوری‌که شیرینی او مانند قند و لعاب و نبات است. همچنین، او را به قطره‌ای از آب حیات تشبیه می‌کنند. در پایان، شاعر از ناتوانی خود در صبر کردن و تحمل غم معشوق سخن می‌گوید و می‌گوید که دیگر نمی‌تواند این کلمات را بشنود.