شمارهٔ ۵۵۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از تضاد میان بی‌نیازی و عظمت خداوند و ضعف و خاری خود سخن می‌گوید. او با اشاره به ناله‌ها و دعاهای بی‌شماری که در دل دارد، احساس می‌کند که هیچ‌یک مورد قبول خداوند قرار نمی‌گیرد. این احساس ناکامی و فاصله میان خود و خداوند، در مقابل عظمت خدا، احساس غم و افسوس را در او ایجاد کرده است.