نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۶ اهلی شیرازی

اهلی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

در مستی اگر کسی نکویا نه نکوست

از می نبود نیک و بد از عادت و خوست

می آتش محض است و چون آتش افروخت

در هر چه فتد همان دهد بو که دروست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به این معناست که در حالت مستی، اگر کسی رفتار خوبی داشته باشد، این ناشی از خود اوست نه از می نوشیدنی. می تنها به خودی خود خوب یا بد نیست، بلکه وابسته به عادات و ویژگی‌های شخصی است. می مانند آتش است که وقتی روشن می‌شود، بویی از خود می‌دهد که به اندازه خود ماده‌ای که در آن است، منعکس می‌کند. به عبارتی، تأثیر می بر روی انسان‌ها به ویژگی‌های درونی آن‌ها بستگی دارد.