شمارهٔ ۶ امیر معزی
امیر معزی نیشابوری / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
تیر شه را به نظم بستودم
شکر کرد و به فخر سر بفراشت
آمد و بوسه داد سینهٔ من
رفت و پیکان به سینه در بگذاشت
من ندانم که این ودیعت را
سینه تا کی نگاه خواهد داشت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بازتاب لحظه‌ای عاشقانه می‌پردازد. شاعر از تیری که به قلبش اصابت کرده و احساساتش نسبت به عاشقانه‌ای که تجربه کرده، صحبت می‌کند. او از لبخند و بوسه‌ی معشوق یاد می‌کند و نگران است که این عشق و یادگاری چه زمانی در دلش باقی خواهد ماند.