شمارهٔ ۷ امیر معزی
امیر معزی نیشابوری / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
مرا نگارا با روی تو چه جای غم است
که چون تو یار ز خوبان روزگار کم است
بهشت و دنیا هر دو به هم نبیند کس
بهشت و دنیا با هم مرا ز تو به هم است
تو در دلم بنشستی و غم بشد ز دلم
دلی که جای تو باشد درو چه جای غم است
مرا دلیلی‌ست کز عشق در جهان مثل است
تو را رخی است که از حسن در جهان علم است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر عشق و زیبایی است. شاعر به معشوق خود می‌گوید که با وجود او جای نگرانی و غم نیست، زیرا او به قدری زیباست که در دنیا و بهشت هم نظیری ندارد. عشق او باعث شده که غم‌ها از دلش بروند و از آنجا که معشوق در قلبش نشسته، دیگر جایی برای غم وجود ندارد. همچنین، زیبایی معشوق را همسان با علم و برتری بر سایرین می‌داند.