شمارهٔ ۱۱۷ امیر معزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به توصیف احساسات نسبت به مرگ یک شاه و دلاوری‌های او می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که اگرچه این مصیبت بزرگ است و دل‌های زیادی را به درد می‌آورد، اما اگر دستور و شهنشه (شاه) از دنیا رفته‌اند، بی‌تردید، در پی این مرگ، کسی از پیش نمی‌تواند به این درد کمک کند. به نوعی، شاعر نشان می‌دهد که فقدان چنین شخصیتی، خوشایند نیست و غم و اندوهی را به همراه دارد.