غزل شمارهٔ ۱۵۹ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عواطف عمیق و درد ناشی از عشق و جدایی است. شاعر احساس می‌کند که عشق او به حدی عمیق و ویرانگر است که جان و دلش را تحت تأثیر قرار داده است. او به یاد می‌آورد که چگونه جدایی و غم عشق به او آسیب رسانده و حالا که به پایان رسیده، تنها حسرت و اندوه برایش مانده است. شاعر بیان می‌کند که هیچ راهی برای التیام زخم‌هایش وجود ندارد و در سکوت شب، اندوهش به او یادآوری می‌شود. در نهایت، او از درد و سوزش عشق خود صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که دیگران هم از این وضع او آگاه شده‌اند.