غزل شمارهٔ ۱۷۹ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد تا باده را در جام بریزد و دوستان را به جشن و شادی دعوت کند. او تاکید می‌کند که زمان مستی و خوش‌گذرانی است و نباید از لذت‌های زندگی پرهیز کرد. شاعر همچنین از فردی می‌خواهد که بدخلق و تندخو نباشد و ساعتی با آنها بگذراند. در نهایت، توصیه می‌کند که مانند انوری (شاعر) در پناه باده، از غم و اندوه دور شوند و از خوشی‌های زندگی بهره‌مند شوند.