نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۱۸۱ انوری

انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

تا به مهر تو تولا کرده‌ام

از همه خوبان تبرا کرده‌ام

هر غمی کاید به روی من ز تو

جای آن در سینه پیدا کرده‌ام

کی فرود آید غمت جای دگر

چون من اسبابی مهیا کرده‌ام

در بهای هر غمی خواهی دلی

وانگهی گویی محابا کرده‌ام

بس که در امید فردا در غمت

با دل مسکین مدارا کرده‌ام

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و وفاداری خود به محبوب صحبت می‌کند. او اعلام می‌کند که به خاطر محبت محبوب، از تمام خوبان و زیبایی‌ها دوری کرده و تمام غم‌ها و مشکلات خود را به خاطر او به دوش می‌کشد. همچنین، به این نکته اشاره دارد که غم محبوب بر دل او نشسته و او برای تحمل این غم، صبر و شکیبایی به خرج داده است. شاعر در نهایت، همه امیدهای خود را به فردای بهتر وابسته می‌داند و به نوعی می‌خواهد نشان دهد که عشق و غم محبوبش به زندگی‌اش عمق و معنا می‌بخشد.