غزل شمارهٔ ۱۸۰ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
مست از درم درآمد دوش آن مهِ تمام
در بر گرفته چنگ و به کف برنهاده جام
بر روزِ روشن از شبِ تیره فکنده بند
وز مشکِ سوده بر گلِ سوری نهاده دام
آهنگِ پست کرده به صوتِ حزینِ خویش
شکّر همی فشانده ز یاقوتِ لعل‌فام
گفتی که لعلِ ناب و عقیقِ گداخته‌ست
در جامِ او ز عکسِ رخِ او شرابِ خام
بنشست بر کنارِ من و باده نوش کرد
آن ماهِ سروقامت و آن سروکش خرام
گفت: ای کسی که در همه عمر از جفایِ چرخ
با من شبی به روز نیاورده‌ای به کام
اینک من و تو و میِ لعل و سرود و رود
بی زحمتِ رسول و فرستادنِ پیام
با چنگ بر کنار بُد اندر کنارِ من
مخمور تا به صبحِ سفید از نمازِ شام
در گوشه‌ای که کس نبُد آگه ز حالِ ما
زان عشرتِ به‌غایت و زان مستیِ تمام
نه مطرب و نه ساقی و نه یار و نه حریف
او بود و انوری و میِ لعل والسلام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از لحظه‌ای خاص و شگفت‌انگیز صحبت می‌کند که محبوبی زیبا و دل‌ربا به نزد او آمده و باده‌ای می‌نوشد. او با چنگ در دست و جامی پر از شراب، لذت و شادمانی را تجربه می‌کند. شاعر به یادآوری می‌آورد که در طول عمرش از جفای روزگار رنج برده و اکنون در این لحظه خوش، خود و محبوبش را در کنار هم می‌یابد. تأکید بر خلوص این لحظه است؛ بدون هیچ مزاحمتی از طرف دیگران، آنان فقط با هم و در کنار هم، مشغول لذت و سرود هستند. در نهایت، شاعر به سادگی و بی‌نیازی از دیگران اشاره می‌کند و از این لحظه نهایت شادی و مستی را تجلیل می‌کند.