غزل شمارهٔ ۲۱۷ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و وفاداری شاعر به معشوقش است. شاعر از دوستش می‌خواهد که او را رنج ندهد و بر وفاداری‌اش پایبند بماند. او می‌گوید که جان و دلش را به خاطر معشوقش فدای او می‌کند و از او انتظار دارد که به این محبت پاسخ دهد. شاعر به عواطفش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر معشوق به او وفا نکند، او خود را بی‌چاره و ناامید می‌بیند. در نهایت، او با هر محبتی که از معشوق انتظار دارد، بر این نکته تأکید می‌کند که تا زمانی که جان در بدن دارد، از معشوق روی برنمی‌گرداند.