غزل شمارهٔ ۲۴۵ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر از معشوق می‌خواهد که چهره‌اش را پنهان نکند و به او تماسی نگیرد؛ او احساس می‌کند که دوری معشوق مانند زندانی روی دلش است. شاعر از معشوق می‌خواهد که اگر قبلاً سلامی گفته است، آن را کم نکند و اگر در دلش احساس مسلمان بودن دارد، نباید به او آسیب برساند. در پایان، شاعر از معشوق تقاضا می‌کند که با او سخن بگوید و به او جانش را نگیرد.