غزل شمارهٔ ۲۴۹ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این غزل، شاعر از حال و روز خود در نتیجه دوری از معشوق سخن می‌گوید. او از غم‌های ناشی از جدایی و تاثیر آن بر زندگی‌اش می‌نالد. معشوق او تنها مرهم دردهایش بوده و حالا که رفته، تنها غم او باقی مانده است. شاعر تاکید می‌کند که عشق او تمام وجودش را فرا گرفته و فرقی نمی‌کند که در کنار معشوق باشد یا نه، زیرا غم او همیشه با اوست. او به دیگران می‌گوید که روزگار چقدر بر او سخت گذشته و از دل خونین خود خبر می‌دهد.