غزل شمارهٔ ۲۶۹ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساس تنهایی و دل‌تنگی خود را نسبت به یار بیان می‌کند. او می‌گوید اگر روزگار به او یاری کند و با یارش باشد، زندگی‌اش به خوبی می‌گذرد. اما اگر زمان از او دور شود، دیگر امیدی به خوشی ندارد. شاعر به این نکته اشاره دارد که در ارتباط با یار، همه چیز مهم است و هیچ زیبایی در دنیا بدون او معنا ندارد. او همچنین به حسرت روزهایی اشاره می‌کند که به دور از یار بوده و از آن‌ها یاد می‌کند. نهایتاً، شاعر خواستار روزگاری است که در آن انتظار و جدایی وجود نداشته باشد و همگان می‌دانند که همه چیز زیر سایه روزگار و عشق می‌گذرد.