غزل شمارهٔ ۲۷ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از مشکلات و دردهایی که عشق به معشوق به او می‌آورد سخن می‌گوید. او با اشاره به عقل و دل، می‌گوید که عشق باعث آزارش شده و او را به گریه و فریاد وا می‌دارد. معشوق، زیبایی‌اش را پنهان کرده و این ظلمی آشکار است. شاعر می‌گوید که اگر جانش هم به معشوق تعلق بگیرد، باز هم چیزی نمی‌داند و به قول خود او هیچ خیالی از معشوق در ذهنش نمی‌گذرد. در پایان، اشاره می‌کند که با وجود این دردها، هیچ شمارش و احساسی نسبت به جفای معشوق نمی‌کند چون تلخی و بی‌رحمی عشقش بی‌شمار است.