غزل شمارهٔ ۲۷۹ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره ویژگی‌های خاص و برجسته یک شخص است که به طبع و ویژگی‌های انسانی و معنوی او اشاره می‌کند. شاعر بیان می‌کند اگر این فرد قضاوتگری داشت، به وصف پیامبری می‌رسید و جمال او به قدری زیبایی دارد که دربار هم بر سر او می‌افتد. همچنین، شاعر تأکید می‌کند که هیچ مسلمانی نیست که به بزرگی و صفات او برسد و حتی اگر کسی با او ارتباط برقرار کند، به دل و جانش تعلق پیدا می‌کند. در نهایت، اشاره می‌شود که او اگر با وجود زهد، اویس را می‌دید، به کلندری (روحانی آزاد) تبدیل می‌شد. در کل، شعر نشان‌دهنده عظمت و محبوبیت این شخصیت است.