غزل شمارهٔ ۳۰۳ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
بنامیزد به چشم من چنانی
که نیکوتر ز ماه آسمانی
اگر چون دیده ودل بودیم دی
بیا کامروز چون جان جهانی
به یک دل وصلت ارزانم برآمد
چه می‌گویم به صد جان رایگانی
اگر با من نیی بی‌تو نیم من
عجب هم در میان هم بر کرانی
خیالت رنجه گردد گه گه آخر
تو نیز این ماه‌گر خواهی توانی
ترا بر من بدل باشد که یارم
مرا بر تو بدل نبود که جانی
من از تو روی برگشتن ندانم
تو گر برگردی از من آن تو دانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عشق و محبت عمیق اشاره دارد. شاعر زیبایی محبوبش را با ماه مقایسه می‌کند و احساس می‌کند که ارتباطشان بسیار عمیق و ارزشمند است. او می‌گوید که بدون محبوبش هیچ معنا ندارد و برای او آماده است تا همه‌چیز را فدای این عشق کند. همچنین بیان می‌کند که اگر محبوبش از او دور شود، او هرگز نمی‌تواند از او روی برگرداند. در نهایت، این شعر نشان‌دهنده‌ی وابستگی و ارتباط عاطفی قوی میان عاشق و معشوق است.