غزل شمارهٔ ۶۵ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
زلف تو تکیه بر قمر دارد
لب تو لذت شکر دارد
عشق این هر دو این نگار مرا
با لب خشک و چشم تر دارد
پرس از حال من ز زلف خبر
زانکه از حالم او خبر دارد
آنکه روی تو دید باز از عشق
نه همانا که خواب و خور دارد
خاک پای ترا ز روی شرف
انوری همچو تاج سر دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر زیبایی‌های محبوبش را توصیف می‌کند. او زلف محبوب را چون قمر و لبش را چون شکر می‌داند. عشق او به این زیبایی‌ها به او حسرت و اشتیاق می‌دهد. همچنین از حال خود می‌گوید و اینکه محبوبش از حال او آگاه است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که خاک پای محبوبش برای او ارزش و جایگاهی همچون تاج سر دارد.