غزل شمارهٔ ۷۶ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف جهانی پرداخته که بی‌نوا و بی‌آشفتگی است. او به زیبایی‌های ظاهری ماه زرین در خیمه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که درون آن چیزی برای نگرانی وجود ندارد. زندگی، به اعتقاد او، از خلوتی که در این خیمه دارد، جدا نمی‌شود و در آن بیرون هیچ جایی نیست. همچنین، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که انسان نمی‌تواند با کسی که وفایی ندارد، ارتباطی برقرار کند. در انتها، او از دست کشیدن از لذت‌های دنیا می‌گوید، چرا که این لذات به حقیقت معنی ندارد.